Welvaart?

Kinderen verwekken is meestal geen probleem,
maar waar gaan wij met hun toekomst heen.

Men zegt wel, wat zijn kinderen toch agressief,
vroeger, wat waren wij toen lief.

Ja, wij hadden ruimte om te spelen,
nu lopen zij zich dood te vervelen.

Zij zoeken vertier bij de T.V.
maar die brengt juist de agressie mee.

Wij deden spelletjes met Daan en Sjaan,
hoepelen en tegen een tol aan slaan.

Zij kunnen niet maar spelen op de stoep,
want denk aan de auto van de buren op de hoek.

Wij konden nog vliegeren en steppen,
hoefden niet zo op het verkeer te letten.

Vraag je eens af, heb ik het wel goed gedaan,
kunnen wij het opvoeden wel aan.

Paps, ik heb moeilijkheden op school, kunnen wij daar even over praten?
nu niet jo, ik moet de hond uit gaan laten.

Paps, ik heb moeilijke sommen daar zit ik mee,
een andere keer hoor, er is nu voetbal op de T.V.

Mams, ik ben thuis uit school, is het eten klaar?
nee.... ik heb geen tijd, help je zelf maar.

Haal maar een pakje uit de diepvrieskast,
ik moet gaan werken, je bent me enkel maar tot last.

In bed liggen zij alleen, wat te grienen,
pa en ma zijn er niet, die zijn wat bij verdienen.

Om aan hun status te voldoen,
en de bank vraagt om zijn poen.

Hopeloos en verlaten, zwalken zij door de straten,
gaan zich met duistere figuren inlaten.

Om zich met hun te gaan vermaken,
gaan zij maar een woning kraken.

Zij luisteren wel naar hun problemen,
om hun daarna in het drugs circuit op te nemen.

EPILOOG

Het ligt aan de structuur van onze maatschappij,
zij hebben niet de schuld, maar wij.